ΠEPIΛHΨEIs – AΠOσΠAσMATA

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΣΤΑΧΤΗ

cropped-black-rose-tattoo-girl.jpg

Η ιστορία της Στάχτης είναι μια ιστορία

για την πίστη,

τη δύναμη της ψυχής και του μυαλού,

για τα όνειρα και την πραγματικότητα

και για όσους έχουν ξεχάσει… 

cropped-cf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceafceb103521.jpg

 

Κάποτε σε ένα μακρινό χωριό πολύ μακρια από δω ήταν ένα κορίτσι που το έλεγαν Στάχτη. Ετσι την είχαν ονομασει οι γονεις της μετά από απόφαση με  την οποία συμφώνησαν και όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού καθώς μετά τη γεννησή της και  αφού την εξετασαν προσεκτικά από πάνω μεχρι κατω ηταν αδυνατο να μη προσεξουν το γκρίζο σημάδι στον αριστερό της ώμο. Το σημάδι είχε το σχήμα ενός λουλουδιού. Ενός λουλουδιού που θα μπορούσε να ειναι τριαντάφυλλο ή παπαρούνα ή ένα οποιοδήποτε από τα ανθακια των δεντρων της γης. Για όλους τους ανθρώπους αυτού του χωριού ωστοσο δεν εκανε καμμια απολύτως διαφορα μια και δεν ειχαν δει ποτέ στη ζωή τους ουτε λουλούδια ουτε και δεντρα. Δεν είχαν ποτέ ταξιδέψει μακρια από τον τόπο τους και στον τόπο τους δεν είχε φυτρώσει ποτε κανένα από αυτα. Κι έτσι όταν γεννηθηκε και αφου παρατηρησαν το παραξενο σημαδι της δεν την ονόμασαν Τριανταφυλλια ή Λεμονιά ή Γιασεμια. Την είπανε Στάχτη…

[…]

…Οι μερες και οι νυχτες περνουσαν ετσι ίδια η καθεμια τους με την προηγούμενη αλλα και με αυτές που περιμεναν τη σειρα τους για ναρθουν. Και μαζι με αυτές και η καινουργια πανσεληνος. Ενας ολοκληρος μηνας ειχε περασει κι η Σταχτη συνεχιζε να είναι ξαπλωμενη διψασμενη και νηστικη πανω στο αμμενιο κρεβατι της. Ένα ακομα φεγγαρι ειχε σβησει κομματι κομματι μεχρι που αρχισε ξανα να πλησιαζει η ωρα που θα ελαμπε σχηματισμενο τελεια πανω από τους αμμολοφους. Και καπως ετσι με τη σειρα που μοναχα το συμπαν ξερει να εξαφανιζει και να φανερωνει τα πραγματα που μας περιβαλλουν ξεπροβαλε η νεα σελήνη… 

Η ΛΥΚΑΙΝΑ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

wolf-indian

Ο Κακός λύκος και τα τρία γουρουνάκια,

η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός ο λύκος,

οι λυκάνθρωποι… Πάντα η ίδια σχεδόν ιστορία!

Τι θα μπορούσε, άραγε, να μας πει μια λύκαινα αν μιλούσε τη γλώσσα μας;

cropped-cf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceafceb102121.jpg

Μια φορά κι έναν καιρό κοντά στο σήμερα ή στο χτες, σε ένα όχι και τόσο μακρινό ή κοντινό δάσος, ζούσε μια οικογένεια λύκων. Τα μικρά λυκάκια έπαιζαν χωρίς σκοτούρες όλη τη μέρα και το βράδι τραγουδούσαν κοιτάζοντας το φεγγάρι. Ιδιαίτερα όταν το φεγγάρι σκόρπιζε έστω κι αυτό το θαμπό, μελαγχολικό  αλλά ζεστό του φως πάνω από το δάσος αλλά και πάνω από ολόκληρη τη γη, τραγουδούσαν για ώρες κοιτάζοντάς το σκαρφαλωμένα πάνω στα βράχια που σχηματίζονταν εκεί που τέλειωνε το δάσος. Αρκετές φορές μαλιστα το χρόνο το φεγγάρι όπως όλοι ξέρουμε, ανατέλλει τεράστιο κρύβοντας το φως των αστεριών και τότε μοιάζει, σαν ο ήλιος να έχει μισοκλειστα ματια. Ετσι λαμπερές ήταν οι νύχτες που τα μικρά περνούσαν το χρόνο τους μέσα στο δάσος που ζούσαν. Hρθε όμως ο χειμώνας κι η τροφή λιγόστεψε κι ήταν πολύ δυσκολο να βρεθεί… 

ΤΟ ΜΠΙΖΕΛΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΤΟΜΑΤΑ

pea thinkin

Ένα μικρό, κοινό μπιζέλι τολμά το απίθανο˙ μια μετάλλαξη.

Θα τα καταφέρει; Κι αν ναι, τι πρόκειται

να ανακαλύψει  πολύ σύντομα;

Φωτογραφία0256

… Κάθε πρωί, το  μικρό πράσινο μπιζέλι, απολάμβανε το θερμό γαργαλητό του ήλιου στον κήπο, όταν αυτός ξεκινούσε κι ανέβαινε σταθερά κι αποφασιστικά πάνω απ’ το φράχτη που είχαν χτίσει οι άνθρωποι για να μην το σκάσουν μακριά τα φυτά˙ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Ύστερα προς το μεσημέρι ξεδιψούσε αργοπίνοντας απ’ το δροσερό, βουνίσιο νερό του κήπου˙ και τα βράδια ξενυχτούσε παρέα με τα άλλα μπιζέλια κάτω από τον υπέροχο νυχτερινό ουρανό. Φαινόταν σαν κεντημένος ολόκληρος έτσι όπως σκορπιζαν τ’ αστέρια σε όλο του το μήκος και το πλάτος. Πόσο όμορφα ήταν όλα αυτά και πόσο βολικά έμοιαζαν κιόλας απ’ την άλλη ήταν η αλήθεια! Τα πάντα ήταν τέλεια! Εκτός…

ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ 

 

liberdad

Μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία για κείνους, τους λίγους, που πιστεύουν πως με το χρήμα μπορούν και διαφεντεύουν την απεραντοσύνη της Γης και της Ελευθερίας…

cropped-cf86cf89cf84cebfceb3cf81ceb1cf86ceafceb10170.jpg

«Εκείνους τους καιρούς όλοι ήξεραν την ιστορία με τα αδάμαστα άλογα της ελευθερίας…» αναστέναξε ο γέρος λες και απελευθερωνε μια πολύ βαθειά νοσταλγια αρχινώντας  την ιστορια του. Εκεί, κάτω απ’ τον μεσημεριάτικο ίσκιο της μεγάλης βελανιδιάς, συνήθιζε να παίρνει τον καθημερινό του υπνάκο. Όμως προτού κοιμηθεί πάντα έλεγε και μια διαφορετική ιστορία. Και τα παιδιά μαζεύονταν γύρω του σαν το μελίσσι έτσι που τον γέρο πια δεν μπορούσες να τον δεις αλλά άκουγες τη βαθειά φωνή του˙ και καθώς δεν τον έβλεπες νόμιζες ότι ήταν το ίδιο το δέντρο που μιλούσε κι όχι ο άνθρωπος…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s